Foka surfowała na wielorybie



foka humbakW ostatnim czasie internet obiegają zdjęcia zwierząt, które podróżują na plecach innych. Do tej pory sławę zyskały zdjęcia łasicy na dzięciole, szopa pracza na aligatorze oraz wrony na orle. Teraz czas na fokę podróżującą na grzbiecie ogromnego walenia.

Zobacz cały artykuł na tej stronie

Kilka słów z wiki o foce plamistej

Foka plamista[3], foka pstra (Phoca largha) — gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych (Phocidae).

Występowanie
Północny Pacyfik i u wybrzeży Kanady, Chin, Japonii, Rosji, Korei Południowej i Północnej oraz USA[2][4].

Samiec osiąga 1,5-2,1 m długości i masę ciała 85-150kg; samica 1,4-1,7 m i 65-115 kg.

Samice osiągają dojrzałość płciową w 3-4 roku życia, samce w 4-5. Foka plamista żyje do 35 lat.

Kilka słów z wiki o humbakach

Długopłetwiec oceaniczny[4], humbak[5] (Megaptera novaeangliae) – gatunek ssaka z rodziny płetwalowatych (Balaenopteridae) w podrzędzie fiszbinowców (Mysticeti). Jeden z większych fałdowców, dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj 14–17 metrów długości i 30–45 ton masy. Gatunek ten wyróżnia się specyficzną budową, w tym długimi, przypominającymi skrzydła płetwami piersiowymi i pokrytą guzkami głową. Często można zaobserwować, jak zwierzę wyskakuje nad wodę, czasami całkowicie się wynurzając. Długopłetwiec słynie z wydawania wyjątkowych pieśni, niskich złożonych dźwięków, słyszalnych na przestrzeni setek kilometrów, trwających około 10–25 minut. Naukowcy nie są pewni czemu służą te dźwięki, mogą być elementem godów lub formą porozumiewania się na otwartym oceanie.

Megaptera novaeangliae występuje prawie we wszystkich morzach i oceanach świata prócz skrajnych obszarów arktycznych. Główny pokarm tych zwierząt to kryl i małe ryby, odfiltrowywane z wody za pomocą fiszbinów. Pobierają pokarm tylko latem, podczas zimy odżywiają się rezerwami tłuszczu, który chroni je także przed utratą ciepła. W lecie humbaki przebywają w wodach polarnych. Na zimę migrują do cieplejszych wód tropikalnych i subtropikalnych, by przejść gody i urodzić młode. Rocznie mogą przepłynąć do 25 tysięcy kilometrów.

Podobnie jak inne gatunki wielorybów, również humbak był celem poszukiwań wielorybników. Poprzez liczne polowania jego populacja zmniejszyła się do 1946 o ponad 90%, kiedy to powstała Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa (IWC) mająca za zadanie nadzorować i korygować ograniczenia ustalone przez Międzynarodową Konwencję o Regulacji Wielorybnictwa. Od tamtego czasu populacja stopniowo wzrasta, jednak na skutek nieprzepisowego rybołówstwa, kolizji ze statkami i zanieczyszczenia wciąż odnajduje się liczne martwe humbaki na plażach lub w wodach przybrzeżnych. Obecnie ich populację szacuje się na około 80 tysięcy osobników. Niegdyś stanowiły przedmiot polowań, obecnie długopłetwce stały się obiektem obserwacji. W wielu miejscach na świecie organizuje się nurkowania z humbakami.
źródło: pl.Wikipedia.org

(Visited 123 times, 1 visits today)